ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

ผู้เขียน หัวข้อ: 30 กว่าปีกับการฝึกกรรมฐาน อานาปานสติ และ กายคตาสติ  (อ่าน 7734 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

เท่ากับผลรวม

  • กำลังแหวกกระแส
  • **
  • ผลบุญ: +11/-0
  • ออฟไลน์ ออฟไลน์
  • กระทู้: 169
  • Respect: 0
    • ดูรายละเอียด
0
ผมเริ่มฝึกกรรมฐานมาตั้งแต่ เด็กสักประมาณอายุ 12 ปีก็เริ่มฝึกแล้วเคยเข้ากรรมฐานได้ด้วยการลืมตา
ดูนาฬิกาตั้งแต่ 6 โมงเย็นจนถึง 6 โมงเย็น ก็มองอยู่อย่างนั้นโดยไม่กระพริบตา ฝึกมาอย่างนี้และเลือก
กรรมฐาน คือ อานาปานสติ และ การเจริญกายคตาสติ ผ่านไป 30 กว่าปี ก็ไม่เห็นจะก้าวหน้าตรงไนหเลย

กิเลสเบาบางลงหรือไม่ บอกตรง ๆ เลยครับ กามราคะก็ยังมีอยู่อีกมาก โกรธ อาฆาต ไม่พอใจก็มีอยู่
แต่ถึงจะยังนั้น สิ่งที่ผมเห็นอยู่คือ ถึงมีก็น้อยลงอาจจะเป็นเพราะว่าอายุมากขึ้นจะถึง 50 ปีแล้วจึงคิดได้บ้าง
ไม่ได้บ้าง

ทีผมจะบอกก็คือ การภาวนาถึงไม่มีครูอาจารย์ ก็ลำบากครับ ถึงมีครูอาจารย์ก็ใช่ว่าจะสบาย

ขนาดผมขยันเดินจงกรมวันละ เป็น 10 ชม. นั่งกรรมฐานวันละ 3 - 4 ชม. ก็ยังเห็นว่าไม่สำเร็จธรรมได้
ง่าย  ๆ เลยครับ

ดังนั้นเพื่อน  ๆ สมาชิก คิดหรือว่า จะปฏิบัติธรรมสำเร็จได้ในเวลาเพียง 2 - 3 วัน หรือ ไม่เกิน 7 วัน
( ไม่ใช่วันจันทร์ ถึง วันอาทิตย์ นะครับ )

ให้กำลังใจครับ

อนุโมทนากับทุกท่านครับ ที่ยังพากเพียร เรียนธรรม ภาวนาธรรม ปฏิบัติธรรม และ เห็นความสำคัญของธรรม


ขอบคุณภาพประกอบแทนรอบยิ้มจากหัวใจของผมครับ
http://www.bloggang.com/data/porpayia/
บันทึกการเข้า
ชีวิต นี้เพื่อพุึทธศาสน์

จ่าวิโรจน์

  • กำลังจะพ้นจากน้ำ
  • *
  • ผลบุญ: +1/-0
  • ออฟไลน์ ออฟไลน์
  • กระทู้: 50
  • Respect: 0
    • ดูรายละเอียด
Re: 30 กว่าปีกับการฝึกกรรมฐาน อานาปานสติ และ กายคตาสติ
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: มิถุนายน 10, 2011, 02:49:23 PM »
0
วิปัสสนาญาณ
           1) คำว่า วิปัสสนา แปลว่า รู้แจ้งเห็นจริง เป็นบทที่ใช้ปัญญาโดยเฉพาะใช้ปัญญาจริง ๆ นี่ไม่ได้พื้นฐานเดิมจริง ๆ ต้องมีศีลมาก่อน เมื่อจิตมีศีลแล้ว ก็ต้องทรงสมาธิ ถ้าไม่มีศีล ไม่มีสมาธิ ไม่มีวิปัสสนาญาณ ไม่มีผล กำลังใจจะไม่สามารถตัดกิเลสให้เป็นสมุจเฉทปหานได้ ฉะนั้นคำว่า วิปัสสนาญาณก็ต้องบวกศีลกับสมาธิด้วย หรือที่เรียกว่าบวกศีลกับสมถะพร้อมวิปัสสนาญาณ
           2) วิปัสสนาญาณที่พิจารณากันมานั้น ท่านสอนไว้เป็น 3 นัยคือ
               2.1 พิจารณาตามแบบ วิปัสสนาญาณ 9 ตามนัยวิสุทธิมรรค
               2.2 พิจารณาตามนัย อริยสัจ 4
               2.3 พิจารณาขันธ์ 5 ตามใน พระไตรปิฎก ที่มีมาใน ขันธวรรค
           ทั้ง 3 นัยนี้ความจริงก็มีอรรถ คือ ความหมายเป็นอันเดียวกัน โดยท่านให้เห็นว่าขันธ์ 5 ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตาเหมือนกัน ท่านแยกไว้เพื่อเหมาะแก่อารมณ์ของแต่ละท่าน เพราะบางท่านชอบค่อยทำไป ๆ ตามลำดับตามนัย วิปัสสนาญาณ 9 เพราะเป็นการค่อยปลดค่อยเปลื้องตามลำดับทีละน้อย ไม่หนักอกหนักใจ บางท่านก็ชอบพิจารณาตามแบบ อริยสัจ นี่พระพุทธเจ้าทรงค้นพบเองและนำมาสอน ปัญจวัคคีย์ เป็นครั้งแรก ท่านเหล่านั้นได้มรรคผลเป็นปฐม ก็เพราะได้ฟัง อริยสัจ แต่ทว่าทั้งสามนี้ก็มีความหมายอย่างเดียวกัน คือ ให้เห็นอนัตตาในขันธ์ 5 เหมือนกัน ท่านกล่าวไว้ใน วิสุทธิมรรค และใน ขันธวรรค ใน พระไตรปิฏก ว่า ผู้ใดเห็นขันธ์ 5 ผู้นั้น ก็เห็นอริยสัจ ผู้ใดเห็น อริยสัจ ก็ชื่อว่าเห็นขันธ์ 5
           3) เวลาปฏิบัติวิปัสสนาญาณจริง ๆ ให้เริ่มต้นด้วยการสมาทานศีล แล้วก็ทำจิตเป็น สมาธิ โดยกำหนดรู้ลมหายใจเข้าออกก็ใช้คำภาวนาตามพอจิตเริ่มเป็นสุขเป็นสุข ต่อไปก็ใช้ปัญญาพิจารณา การใช้ปัญญาพิจารณานี่จะไม่ทรงตัวนาน ประเดี๋ยวจิตก็เริ่มฟุ้งซ่าน ถ้าจิตเริ่มฟุ้งซ่านก็ทิ้งวิปัสสนาญาณเสีย จับสมถภาวนาใหม่ คือรู้ลมหายใจเข้าออกใหม่ ต้องสลับกันไปสลับกันมาแบบนี้ ถ้าจิตของบรรดาท่านพุทธบริษัท สามารถทรงตัวถึงปฐมฌานเพียงใด เวลานั้นเวลานั้นการกำจัดกิเลสขั้นพระโสดาบันและพระสกิทาคามีก็มีขึ้น ก็ขอแนะนำเท่านี้นะ เอาแต่เพียงว่า ถ้าจะทำวิปัสสนาญาณ ให้เริ่มจับลมหายใจเข้าออกก่อน กับคำภาวนา พอจิตเริ่มเป็นสุขพอใจเริ่มสบาย ๆ ก็ใช้ปัญญา ทิ้งภาวนาเสีย ใช้ปัญญาพิจารณา แต่ยังรู้ลมเข้าออกอยู่ ขณะใดที่ยังรู้ลมหายใจเข้า ลมหายใจออก และพิจารณาไปด้วย เวลานั้นจิตเป็นสมาธิ มีกำลังที่จะต่อสู้กับนิวรณ์ได้
           4) ก่อนที่จะคำนึงถึงวิปัสสนาญาณ ก็จงทำใจให้มีความสุขด้วยอำนาจของสมาธิจิตก่อน เมื่อจิตมีสมาธิดีแล้ว ก็ใช้ปัญญาพิจารณาให้ปรากฏ เมื่อพิจารณาไปแล้ว ถ้าหากยังเห็นไม่พอ เพราะจิตมันซ่าน ก็ดับความรู้สึกในการพิจารณาเสีย กลับมาภาวนาและทรงจิตให้หยุดในอารมณ์เดิมก่อน ให้จิตสบายเป็นสมาธิ ทำสลับกันไปสลับกันมา
           5) ถ้าใครสามารถทรงฌานได้ดี เวลาเจริญวิปัสสนาญาณนี่มันรู้สึกว่าง่ายบอกไม่ถูก เมื่อถึงฌาน 4 เต็มอารมณ์แล้ว เราจะใช้วิปัสสนาญาณก็ถอยหลังมาถึงอุปจารสมาธิ เราจะต้องตัดตัวไหนละ ตัดราคะ ความรักสวยรักงาม เราก็ยก อสุภกรรมฐาน ขึ้นมาเป็นเครื่องเปรียบ ยก กายคตานุสสติกรรมฐาน ขึ้นมาเป็นเครื่องเปรียบ เปรียบเทียบกันว่าไอ้สิ่งที่เรารักน่ะ มันสะอาดหรือมันสกปรก กำลังของฌาน 4 นี่เป็นกำลังที่กล้ามาก ประเดี๋ยวเดียวมันเห็นเหตุผลชัด พอตัดได้แล้วมันไม่โผล่นะ รู้สภาพ ยอมรับสภาพเป็นจริงหมด เห็นคนปั๊บไม่ต่างอะไรกับส้วมเดินได้ จะเอาเครื่องหุ้มห่อสีสันวรรณะขนาดไหนก็ตาม มันบังปัญญของท่านพวกนี้ไม่ได้
           6) เราจะเข้าถึงความดีได้เพราะอาศัยการฝึกฝนตน คือ จิต คำว่า ตน ในที่นี้ได้แก่ จิต ไม่ใช่ร่างกาย คือ เอาจิตของเราเข้าไปเกาะความดีเข้าไว้ ธรรมส่วนใดที่จะทำให้เราเข้าถึงพระนิพพานได้เราก็ทำส่วนนั้น ธรรมส่วนสำคัญที่เราจะเห็นได้ง่าย คือ ตัดรากเหง้าของกิเลส ก็ได้แก่ โลภะ ความโลภ เราตัดด้วยการให้ ทาน ทำจิตให้ทรงอยู่เสมอว่าเราจะให้ทานเพื่อทำลาย โลภะ ความโลภ แล้วความโลภจะได้ไม่เกาะใจ อีกประการหนึ่งรากเหง้าของกิเลสก็ได้แก่ ความโกรธ เมื่อ จิตเราทรง พรหมวิหาร 4 เป็นปกติ เพื่อเป็นการหักล้างความโกรธ เมื่อจิตเราทรง พรหมวิหาร 4 ความโกรธความพยาบาทมันก็ไม่มี ประการที่ 3 โมหะ ความหลง ตัวนี้เป็นตัวสำคัญ เป็นรากเหง้าใหญ่ เป็นตัวบัญชาการให้เกิดความรัก ความโลภ ความหลง ถ้าหลงไม่มีเสียอย่างเดียว เราตัดความหลงได้อย่างเดียว เราก็ตัดได้หมด การตัดตัวหลง ตัดอย่างไร ตัดตรง มรณานุสสติกรรมฐาน ก็คิดเสียว่าคนและสัตว์เกิดมาแล้ว ก็มีความตายไปในที่สุด วัตถุต่าง ๆ ที่เป็นสมบัติของโลก มันมีการเกิดก่อตัวขึ้นในเบื้องต้น แล้วก็สลายตัวไปในที่สุด เหมือนกัน วัตถุเรียกว่า พัง คนและสัตว์ เรียกว่า ตาย
           7) จงอย่าลืมว่า ก่อนพิจารณาทุกครั้งต้องเข้าฌานก่อน แล้วถอยจากฌานมาหยุดอยู่เพียงอุปจารฌาน แล้วพิจารณาวิปัสสนาญาณจึงจะเห็นเหตุเห็นผลง่าย ถ้าท่านไม่อาศัยฌานแล้ว วิปัสสนาญาณก็มีผลเป็นวิปัสสนึกเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรดีไปกว่าการนั่งนึกนอนนึก แล้วในที่สุดก็เลิกนึก และหาทางโฆษณาว่า ฉันทำมาแล้วหลายปี ไม่เห็นได้อะไรเลย จงจำระเบียบไว้ให้ดี และปฏิบัติตามระเบียบให้เคร่งครัด วิปัสสนาไม่ใช่ต้มข้าวต้ม จะได้สุขง่าย ๆ ตามใจนึก
           8) ทุกครั้งที่จะเจริญวิปัสสนา ท่านให้เข้าฌานตามกำลังสมาธิที่ได้เสียก่อน เข้าฌานให้ถึงที่สุดของสมาธิ ถ้าเป็นฌาน 4 ได้ยิ่งดี ถ้าได้สมาธิไม่ถึงฌาน 4 ก็ให้เข้าฌานจนเต็มกำลังสมาธิที่ได้ เมื่ออยู่ในฌานจนจิตสงัดดีแล้ว ค่อย ๆ คลายสมาธิมาหยุดอยู่ที่อุปจารฌาน แล้วพิจารณาวิปัสสนาญาณทีละขั้น อย่าละโมบโลภมาก ทำทีละขั้น ๆ นั้นจนเกิดเป็นอารมณ์ประจำใจไม่หวั่นไหว เป็นเอกัคคตารมณ์ เป็นอารมณ์ที่ไม่กำเริบแล้วจึงค่อยเลื่อนไปฌานต่อไปเป็นลำดับ ทุกฌานปฏิบัติอย่างเดียวกัน ทำอย่างนี้จะได้รับผลแน่นอน ผลที่ได้ต้องมีการทดสอบจากอารมณ์จริงเสมอ อย่านึกคิดเอาเองว่าได้ เมื่อยังไม่ผ่านการกระทบจริง ต้องผ่านการกระทบจริงก่อน ไม่กำเริบแล้วเป็นอันใช้ได้
           9) การพิจารณาวิปัสสนาญาณควรมุ่งตัดกิเลสเป็นตอน ๆไป ถ้าตอนใดคิดว่าจะละให้เด็ดขาด ก็ยังละไม่ได้ ก็ไม่ย้ายข้อที่ตั้งใจจะละต่อไปในข้ออื่นต้องย้ำ ซ้ำ ๆ ซาก ๆ อยู่ในข้อนั้น จนเห็นว่าตัดได้เด็ดขาดไม่กำเริบแล้ว จึงเลื่อนไปพิจารณาละข้อต่อไป อย่าทำแบบสุกเอาเผากินคราวเดียวมุ่งละทั้ง 10 หรือ คราวละหลาย ๆข้อ ถ้าทำอย่างนั้น จะกลายเป็นพวก โมฆกรรม คือ ทำไม่ได้ผลไป จงอย่าใจร้อน เพื่อผลแน่นอนในการปฏิบัติ
                        11) ใช้ปัญญาพิจารณาให้เห็น ค่อย ๆ คิด ค่อย ๆ นึก เห็นตามความจริง เราเรียนหาความจริงกันในหลักพระพุทธศาสนา ไม่ใช่จะมานั่งโกหกมดเท็จตนเอง ถ้าเห็นตัวเราแล้วก็เห็นบุคคลอื่น ดูหาความเป็นจริงให้พบจนกระทั่งจิตสลดคิดว่า
           ร่างกายของคนและสัตว์เต็มไปด้วยความสกปรกจริง ๆ
           ร่างกายของคนและสัตว์มีทุกข์จริง ๆ
           ร่างกายของคนและสัตว์หาความเที่ยงไม่ได้จริง ๆ
           มันมีการสลายตัวไปในที่สุด
           ไม่มีใครจะบังคับบัญชาร่างกายให้มีสภาพทรงตัว
           ไม่มีใครกล้าจะแสดงว่าเราเป็นเจ้าของร่างกายจริงจัง โดยการบังคับให้ทรงตัวได้
           ในเมื่อร่างกายมันไม่ดีอย่างนี้ เราจะไปเมามันเพื่อประโยชน์ในโลกีย์วิสัยทำไม
           12) จงคิดไว้เสมอว่าเรามีร่างกายที่ไม่ใช่ของเรา ไม่ใช่เรา เราไม่มีในร่างกาย ร่างกายไม่มีในเรา ร่างกายเป็นของไม่เที่ยง เป็นทุกข์ มีการสลายตัวไปในที่สุด ร่างกายเป็นเรือนเช่าชั่วคราวเท่านั้น เราจะไม่ติดในใจร่างกาย จะไม่เมาในร่างกาย เราจะไม่หวังในร่างกายต่อไปอีก ขึ้นชื่อว่าความเกิดจะไม่มีสำหรับเรา และก็ตั้งใจตัดความโลภด้วยการให้ทาน ตัดความโกรธด้วยการเจริญพรหมวิหาร 4 ตัดความหลงด้วยการยอมรับนับถือกฎของธรรม ไม่หวั่นไหวในเมื่อร่างกายมันจะเป็นอะไรเกิดขึ้น และจงมีความเคารพในพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เป็นสรณะ คือ เป็นที่พึ่งอย่างแท้จริงด้วยความจริงใจ เมื่อเคารพแล้วก็ปฏิบัติตามคำแนะนำของท่าน
           13) จงคิดว่าสิ่งใดที่เราได้มาแล้วนี้
           อันดับแรก ประการที่ 1 อนิจจัง มันเป็นของไม่เที่ยง ได้มาใหม่ไม่ช้ามันก็เริ่มเก่า เก่าไปทีละน้อย ๆ ในที่สุดมันพัง จำเอาไว้
           ประการที่ 2 ทุกขัง ทุกสิ่งที่เราจะได้มา มันได้มาด้วยความทุกข์ ของที่เราจะได้มาทุกอย่างต้องใช้กำลังกาย กำลังใจเหนื่อยยาก ต้องใช้ทรัพย์สมบัติมาก ต้องออกแรงกายแรงใจและทรัพย์สิน นี่กว่าจะได้มาจริง ๆ ด้วยความเหนื่อย การเหนื่อยเป็นอาการของความทุกข์ ไม่ใช่อาการของความสุข ถ้าเราติดมันเกินไป คิดว่ามันจะไม่พัง ก็ทุกข์ใหญ่
           จำเอาไว้เถอะว่าไอ้สิ่งที่เราได้มา จะเป็นคนก็ดี จะเป็นสัตว์ก็ดี จะเป็นวัตถุก็ดี คิดว่าคนทั้งหลายเหล่านี้ ทรัพย์สินทั้งหลายเหล่านี้ มันจะต้องจากกันระหว่างมันกับเรา หรือเขากับเรา คิดไว้เสมอว่าถ้าเขากับเราจากกัน ทรัพย์สมบัติทั้งหลายต้องจากกัน ทำใจอย่างไร ทำใจไว้ก่อน จะได้ไม่เสียใจ
           แล้วต่อมาสุดท้าย องค์สมเด็จพระชินวรกล่าวว่า มันเป็นอนัตตา ทุกอย่างจำไว้เสมอ เห็นคนก็ดี เห็นสัตว์ก็ดี เห็นวัตถุก็ดี คิดว่าคนทั้งหลายเหล่านี้แม้แต่เราด้วยไม่ช้าต่างคนต่างจะต้องตาย เราก็จะตาย เขาก็จะตาย
           หลังจากนั้นก็คิดต่อไปว่าร่างกายนี่ถ้ามันดีจริง ถ้ามันดีจริง ๆ มันต้องไม่ตาย มันต้องทรงสภาพอยู่ มันต้องทรงความเป็นหนุ่มเป็นสาว ต้องมีกำลังดี ต้องไม่มีโรคภัยไข้เจ็บ แล้วมันต้องไม่ตาย แต่นี่มันไม่เป็นอย่างนั้น มันมีความเสื่อม ต้องมีโรคภัยไข้เจ็บ ต้องทรมานกาย และตายไปในที่สุด คือ รวมความว่าร่างกายประเภทนี้ไม่เป็นของดีสำหรับเรา เราเกิดมาแล้วนับชาติไม่ถ้วน ก็มีสภาพอย่างนี้ ถ้าเราจะเกิดต่อไปอีกกี่ครั้ง อีกกี่ปี ก็จะปรากฏมีแต่ความทุกข์ หาความแน่นอนไม่ได้อย่างนี้ รวมความแล้วก็ตัดใจตามที่องค์สมเด็จพระชินสีห์ทรงแนะนำว่า ขึ้นชื่อว่าร่างกายที่ประกอบไปด้วยธาตุ 4 มีขันธ์ 5 จะไม่มีสำหรับเรา สิ่งที่เราต้องการนั่นคือพระนิพพาน
           14) ถ้าเราจะเปลื้องความทุกข์จากจิต คือ เราจะเปลื้องอาการของความทุกข์ ที่เรียกว่าทุกข์ในอริยสัจทุกข์ตัวนี้ถ้าเปลื้องได้ มันก็เปลื้องหมด เปลื้องไม่เหลือ ขณะที่มีชีวิตอยู่ จิตก็เป็นสุข ตายไปแล้วก็มีสุขที่สุด คือ พระนิพพาน
           นี่เราจะเปลื้องทุกข์กันได้แบบไหน ต้องยอมรับนับถือและคิดไว้เสมอทุกขณะจิตว่า ร่างกายของเราก็ดี ร่างกายของบุคคลอื่นก็ดี วัตถุธาตุทั้งหลายก็ดี ไม่เที่ยง เห็นของใหม่ก็มีความรู้สึกไว้เสมอว่ามันจะเก่า เก่าแล้วผลที่สุดก็ทรุดโทรมแล้วก็พัง
           มีความรู้สึกว่าร่างกายของเรา ร่างกายของเขาทั้งหมดเป็นร่างกายที่ไม่มีอะไรทรงตัว
           ความป่วยไข้ไม่สบายเป็นของธรรมดา
           ความแก่เฒ่าเป็นของธรรมดา ผมหงอก ฟันหัก ตาฝ้า หูฟาง เป็นของธรรมดา
           ความตายที่เข้ามาถึงเราเมื่อไรเป็นของธรรมดา
           ถ้าจิตยอมรับนับถือธรรมดา มันก็หมดความทุกข์ชื่อว่าเป็นจิตของบุคคลที่มีความฉลาด ไม่ฝืนกฎธรรมชาติและไม่ฝืนกฎธรรมดา
           นี่การที่พระพุทธเจ้าทรงอบรมเรา ต้องการเท่านี้ ต้องการให้จิตของเรามีความรู้สึกนึกคิดว่า นี่มันเป็นธรรมดาอย่างนี้ เมื่อสภาวะความรู้สึกว่าเป็นธรรมดาเกิดขึ้น เราก็ไม่รู้สึกสะเทือนใจที่เรียกว่า สังขารุเบกขาญาณ
           สังขารุเบกขาญาณ แปลว่า ญาณเป็นเครื่องรู้ รู้ตามความเป็นจริง แล้วก็วางเฉย ในเมื่ออาการอย่างนั้นปรากฏ อารมณ์จิตไม่ทุกข์ มีอารมณ์จิตเป็นสุข
           15) ใช้ สังขารุเปกขาญาณ เฉยทั้งอาการที่เข้ามากระทบกระทั่งจิตในด้านของโลกีย์วิสัย เฉยทั้งคำชม เฉยทั้งคำนินทา เฉยทั้งได้มา เฉยทั้งเสื่อมไป เฉยหมด ไม่มีอะไรสนใจ คำนินทาว่าร้ายเกิดขึ้นกระทบใจแผล็บปล่อยหลุดไปหมด ช่างมัน ฉันไม่ยุ่งกับอารมณ์อาการต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับร่างกาย จะป่วยไข้ไม่สบายมันจะแก่ มันจะจะตายก็ช่างมัน แต่การรักษาพยาบาล การบริหารร่างกายเป็นของธรรมดา ถือว่าทำตามปกติ ถ้าเขาจะถามว่า ถ้าทำจิตได้ยังนี้ยังสูบบุหรี่ไหม ยังกินหมากไหม ยังจะต้องใช้ของที่เคยใช้กับร่างกายตามปกติไหม ก็ต้องตอบว่าใช้ตามปกติ เขาไม่ได้ติด แต่ร่างกายต้องการ เหมือนกับพระพุทธเจ้าที่เป็นพระพุทธเจ้าแล้วยังฉันภัตตาหาร เรื่องอะไรที่ประสาทต้องการเป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องบำรุงโดยประสาท เพื่อเราจะเอาไว้ใช้ประโยชน์ เหมือนกับคนที่ลงเรือรั่วเพื่อหวังจะข้ามฟาก ถ้าขณะใดที่ยังอาศัยเรืออยู่ เมื่อน้ำมันรั่วขึ้นมาเราก็ต้องอุด มันผุตรงไหนก็ต้องทำนุบำรุงซ่อมแซม ไม่ใช่ว่าปล่อยให้มันรั่วมันพังไปจนกว่าเราจะขึ้นฝั่งได้
           16) นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เธอจงถือกำลังใจ สังขารุเปกขาญาณ เป็นอารมณ์ อะไรจะเกิดขึ้นแก่ร่างกาย ก็ถือว่าเฉยไว้ เขาจะชมก็เฉย เขาจะด่าก็เฉย แล้วร่างกายจะเจ็บไข้ไม่สบายก็ทำใจสบายเฉย ๆ ยอมรับนับถือกฎของธรรมดา ธรรมดามันเป็นอย่างไร คิดว่าร่างกายขิงเรา เราต้องเป็นอย่างนั้น อย่าใช้อารมณ์ฝืนกฎของธรรมดา แล้วอารมณ์จิตของเธอจะเป็นสุข
           17) จงวางอารมณ์เสีย ใครเขาจะอย่างไรก็ช่างเขาจะดี เขาจะชั่ว เขาจะเลว เขาจะอย่างไรก็ตามเถอะ ไม่สนใจ เห็นหน้าคนเราคิดไว้เสมอว่า เป็นคนที่เราควรแก่การปราณี เห็นหน้าสัตว์ก็คิดว่าเป็นสัตว์ควรแก่การปราณี พยายามไม่ถือตน คนและสัตว์ก็ตามถือว่ามีธาตุ 4 คือ ธาตุดิน ธาตุน้ำ ธาตุลม ธาตุไฟ เสมอกัน มีอาการ 32 เหมือนกัน มีความเกิดขึ้นในเบื้องต้น มีความเปลี่ยนแปลงในท่านกลาง มีการสลายตัวไปในที่สุดเหมือนกัน สร้างอารมณ์ให้เป็น สังขารุเปกขาญาณ ในวิปัสสนาญาณอย่างนี้ การระวังถือตัวถือตนย่อมเป็นของไม่ยาก
           18) ขอพูดย่อ ๆ อารมณ์ทำนี่ ไม่ใช่ต้องนั่งหลับตา ท่านเดินไปเดินมานั่งทำอะไรอยู่ นอนอยู่ ยืนอยู่ แล้วก็เดินอยู่ ทำอะไรก็ตาม มองดูสภาพของความจริง เห็นต้นหญ้าที่มันร่วงโรยลงไป ก็คิดว่า โอหนอ ชีวิตของคนเราก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ก็คิดมันวนไปวนมา ถอนกำลังใจให้มันติด คือ ว่าเมื่อมีอาการอย่างนี้เกิดขึ้น เราเห็นอะไรขึ้น ถ้าอาการของความทุกข์เกิดขึ้น ความขัดข้องเกิดขึ้นเราก็เฉย ที่เรียกว่า สังขารุเปกขาญาณ มันอะไรจะมาก็ช่างมัน มันจะแก่ก็เชิญแก่ ใจสบาย ๆ ถือว่าหนีความแก่ไม่ได้ ถ้าความป่วยไข้ไม่สบายมันเกิดขึ้น ทุกขเวทนามันมีกับเราก็ต้องรักษา ใจเราก็เฉย รักษาหายไม่หายก็ช่างมัน อยากจะตายเมื่อไหร่ก็เชิญ เกิดมาเพื่อตาย ใครเขาด่าใครนินทาเราก็เฉย ไอ้การชมการสรรเสริญก็ดี การด่าการนินทาก็ดี เราไม่ได้เป็นไปตามปากของเขา เราจะดีหรือจะชั่วมันอยู่ที่กำลังใจของเราเท่านั้น รวบรวมกำลังใจไว้อย่างนี้นะขอรับ เราก็เฉยต่ออาการทั้งหมด หนุ่มก็เฉย ไม่ดีใจในความเป็นหนุ่ม แก่ก็เฉย ไม่เสียใจในความเป็นคนแก่ มันจะตายก็เฉย เพราะว่าเราจะต้องตาย ตายแล้วไปไหน เราภูมิใจได้ว่าตายแล้วเราไปนิพพาน

เครดิต จากคุณ: sirnitfi
บันทึกการเข้า
ขอนอบน้อม สมเ็ด็จพระชินสีห์ เสด็จดี เป็นศรี ชาวสยาม
แม้พระนาม พุทโธ ระบือนาม ทั่วเขตคาม ถิ่นฐานได้ร่มเย็น
ชาวลพบุรีครับ

ธุลีธวัช (chai173)

  • ปัญญา นัตถิ อฌายโต “ปัญญาไม่มีแก่ผู้ไม่พินิจ”
  • ศิษย์ตรง
  • โยคาวจรผล
  • *****
  • ผลบุญ: +35/-0
  • ออฟไลน์ ออฟไลน์
  • กระทู้: 2905
  • Respect: +2
    • ดูรายละเอียด
    • เว็บไซต์
Re: 30 กว่าปีกับการฝึกกรรมฐาน อานาปานสติ และ กายคตาสติ
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: มิถุนายน 10, 2011, 07:51:31 PM »
0
ผมเริ่มฝึกกรรมฐานมาตั้งแต่เด็ก สักประมาณอายุ 12 ปี เลือกกรรมฐาน อานาปานสติ และ กายคตาสติ ผ่านไป 30 กว่าปี ก็ไม่เห็นจะก้าวหน้าตรงไหนเลย

กิเลสเบาบางลงหรือไม่ บอกตรง ๆ เลยครับ ถึงมีก็น้อยลงอาจจะเป็นเพราะว่าอายุมากขึ้นจะ 50 แล้วก็ยังเห็นว่าไม่สำเร็จธรรมได้ง่ายๆ เลย

อนุโมทนากับทุกท่าน ที่ยังเพียร ภาวนา ปฏิบัติ และ เห็นความสำคัญของธรรม

        การภาวนานั้น สำคัญที่ใจวางสงบระงับแม้เพียงชั่วครู่ก็ถือว่าเป็นผล กล่าวคือ ใจวางว่างจากนิวรณ์ ซึ่งสิ่งนี้ถือว่า

สำคัญแล้วสำหรับปุถุชนเราๆท่านๆ จะหมายเอาว่าสำเร็จเป็นฌานทีเดียวเลยนั้นสำคัญผิด ต้องอุทิศสละเรือนร้างห่าง

สังวาสมีสังวรถึงเพิกถอนเป็นมรรคเป็นผลได้ครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 10, 2011, 07:57:00 PM โดย THAWATCHAI173 »
บันทึกการเข้า
ศรัทธา, ศีล, พาหุสัจจะ, วิริยารัมภะ, ปัญญา

poepun

  • กำลังแหวกกระแส
  • **
  • ผลบุญ: +1/-0
  • ออฟไลน์ ออฟไลน์
  • กระทู้: 134
  • Respect: 0
    • ดูรายละเอียด
Re: 30 กว่าปีกับการฝึกกรรมฐาน อานาปานสติ และ กายคตาสติ
« ตอบกลับ #3 เมื่อ: มิถุนายน 10, 2011, 08:13:49 PM »
0
30 ปีปฏิบัติไม่ได้อะไร ( แหมฟังยากครับ )
แต่คุณ total ก็ยังเดินจงกรม นั่งกรรมฐาน ทุกวัน รู้ว่าไม่ได้อะไรแล้ว ทำต่อไปทำไมครับ

อาจจะเป็นว่าเพราะคุณ total ปฏิบัติภาวนาแบบ พุทธภูมิ เป็นแน่เลยครับคือไม่ได้ปรารถนา ในชาติปัจจุบัน

ผมว่าต้องได้แน่ ๆ ครับขอบคุณที่ให้กำลังใจ



คุณ virojana ให้ข้อมูลในเรื่อง วิปัสสนาค่อนข้างยาว แต่ก็ด้วย กัลยาณมิตร ผมก็ขอบคุณครับด้วยครับ
ได้ความรู้เพิ่มหลายจุด



แต่ที่ประทับใจ คือ คุณ ธรรมธวัช ได้กล่าวถึงผลสำเร็จที่ได้ในทันทีทุกครั้ง อันนี้อ่านง่ายถึงไม่ยาว
แต่ก็ทำให้ผมฉุกคิดขึ้นมาทันทีว่า ถ้าเราไม่ได้กลับมาระลึกนึกถึงผลในปัจจุบันที่ความสงบระงับจาก
นิวรณ์ เราก็มักจะบอกว่าปฏิบัติไม่ได้อะไร

อนุโมทนา ขอบคุณกับ ความเห็นทุกท่านครับ

 :25:
บันทึกการเข้า

ธัมมะวังโส

  • ธัมมะวังโส
  • ผู้บริหารเว็บ
  • โยคาวจรผล
  • ********
  • ผลบุญ: +180/-0
  • ออฟไลน์ ออฟไลน์
  • กระทู้: 6885
  • Respect: +6
    • ดูรายละเอียด
    • เว็บไซต์
Re: 30 กว่าปีกับการฝึกกรรมฐาน อานาปานสติ และ กายคตาสติ
« ตอบกลับ #4 เมื่อ: มิถุนายน 11, 2011, 07:46:30 AM »
0
อนุโมทนา นะจ๊ะ ฝึกมา 30 ปีแล้วยังไม่ท้อถอย
ก็ฝึกต่อไป อย่าถอยนะจ๊ะ ฝึกจนตายเลยนะจ๊ะ อย่างน้อยก็เพิ่มพูนบารมีธรรมไว้ในชาติต่อไป

แต่ฝึกจริงจัง 30 ปีไม่ได้อะไรเลย น่าจะไม่ใช่ ? ต้องมีได้บ้าง

เพียงแต่เราอาจจะไปเปรียบกับผลเบื้องสูง เลยรู้สึกว่ายังไม่ได้อะไร

ลองตรวจสอบกับ สังโยชน์ 10 ประการดู ว่าเบาบางลงหรือไม่ ?

เจริญธรรม

 ;)
บันทึกการเข้า
เว ทา สา กุ กุ สา ทา เว ทา ยะ สา ตะ ตะ สา ยะ ทา สา สา ทิ กุ กุ ทิ สา สา กุ ตะ กุ ภู ภู กุ ตะ กุ

numchut

  • กำลังจะพ้นจากน้ำ
  • *
  • ผลบุญ: +0/-0
  • ออฟไลน์ ออฟไลน์
  • เพศ: ชาย
  • กระทู้: 5
  • Respect: 0
    • ดูรายละเอียด
Re: 30 กว่าปีกับการฝึกกรรมฐาน อานาปานสติ และ กายคตาสติ
« ตอบกลับ #5 เมื่อ: มิถุนายน 11, 2011, 09:58:18 PM »
0
30ปี ยังไม่เห็นผล  แล้วผมแค่ 10 ปีเอง  :91: :91: :91: :91: :91:
บันทึกการเข้า

Eternity

  • กำลังจะพ้นจากน้ำ
  • *
  • ผลบุญ: +0/-0
  • ออฟไลน์ ออฟไลน์
  • เพศ: ชาย
  • กระทู้: 2
  • Respect: 0
    • ดูรายละเอียด
Re: 30 กว่าปีกับการฝึกกรรมฐาน อานาปานสติ และ กายคตาสติ
« ตอบกลับ #6 เมื่อ: มิถุนายน 18, 2011, 06:51:31 PM »
0
ถ้าเป็น"ติเหตุกบุคคล" พระพุทธเจ้าทรงรับรองผลภายใน ๗ ปี อย่างน้อยคืออนาคามิผลบุคคล (เจริญภาวนาตรงตามอริยมรรค) วางใจไว้ถูกคือประกอบด้วยสติเจตสิก ประกอบด้วยปัญญาเจตสิก เป็นญาณสัมปยุตต์ ฉะนั้นจึงไม่มีโลภมูลจิตแน่นอน คือปฏิบัติโดยหวังความก้าวหน้า ทำใจให้จิตใจวุ่นอยู่ในภวตัณหา

แม้จะเป็นผู้ปรารถนาพุทธภูมิก็ตาม เมื่อตั้งใจปฏิบัติขนาดนี้ ย่อมได้บารมีอย่างสูง จิตย่อมวางเฉยในสังขารธรรม เห็นทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค แต่ไม่เดินจิตต่อเพื่อมรรคผล นี้เป็นกำลังใจของบรรดาผู้ปรารถนาพุทธภูมิทั้งหลาย

กระผมขอสันนิษฐานว่าอาจจะเป็นเหตุจากอินทรีย์ ๕ ไม่เสมอกัน ไม่เจริญตามสติปัฏฐานอันเป็นเหตุให้อินทรีย์ ๕ เสมอกัน หรือที่ไม่อยากกล่าวถึง คือเป็นทวิเหตุกบุคคล ผู้ไม่ปฏิสนธิจิตด้วยญาณสัมปยุตต์... แต่ที่แน่ๆ ต่อให้เป็นทวิเหตุกบุคคลจริง ถ้าตั้งใจปฏิบัติ ความเป็นมนุษย์ติเหตุกบุคคล หรือเทวดาติเหตุกบุคคลก็เป็นที่หวังได้ แต่ไม่สามารถเป็นพรหมได้ เนื่องจากอัปปนาจิตไม่สามารถเกิดในทวิเหตุกบุคคล หากจะเกิดสมาธิก็เป็นเอกัคตาเจตสิกที่เกิดร่วมในจิตประเภทอื่นๆ ที่ไม่ใช่อัปปนาจิต... (สันนิษฐานนะครับ ต้องมองหลายๆด้าน)
บันทึกการเข้า

pongsatorn

  • พอพึ่งพาได้
  • ***
  • ผลบุญ: +1/-0
  • ออฟไลน์ ออฟไลน์
  • กระทู้: 242
  • Respect: 0
    • ดูรายละเอียด
"ติเหตุกบุคคล" คืออะไร ครับ ไม่เข้าใจ
« ตอบกลับ #7 เมื่อ: มิถุนายน 18, 2011, 09:23:43 PM »
0
"ติเหตุกบุคคล" คืออะไร ครับ ไม่เข้าใจ

อยากอ่านให้เข้าใจ ช่วยอธิบายเพิ่มด้วยได้หรือไม่ครับ

 :c017: :smiley_confused1:
บันทึกการเข้า

Eternity

  • กำลังจะพ้นจากน้ำ
  • *
  • ผลบุญ: +0/-0
  • ออฟไลน์ ออฟไลน์
  • เพศ: ชาย
  • กระทู้: 2
  • Respect: 0
    • ดูรายละเอียด
Re: 30 กว่าปีกับการฝึกกรรมฐาน อานาปานสติ และ กายคตาสติ
« ตอบกลับ #8 เมื่อ: มิถุนายน 18, 2011, 10:04:54 PM »
0
ปุถุชนมี ๔ จำพวกครับ และมีเพียงจำพวกเดียวเท่านั้นที่สามารถบรรลุฌานสมาบัติ มรรคผลได้
ก็คือ "ติเหตุกบุคคล" นั่นเองครับ โดยจะแบ่งตามปฏิสนธิจิตครับ
ผู้ที่ปฏิสนธิด้วย "มหากุศลจิต ญาณสัมปยุต(ประกอบด้วยปัญญา)" กับ "ฌานจิต"
พวกนี้คือ "ติเหตุกบุคคล" ได้แก่ มนุษย์บางคน เทวดาบางองค์ พรหมทั้งหลาย เว้นอสัญญีพรหม และพรหมชั้นสุทธาวาส(เพราะไม่ใช่ปุถุชน) ส่วนอรูปพรหมนั้นมีเหตุให้บรรลุมรรคผลได้ แต่ไม่มีวัตถุทั้ง ๖ มีแต่ความรู้สึกทางใจที่เกิดขึ้นโดยไม่อาศัยหทัยวัตถุ จึงฟังธรรมไม่ได้ แต่ก็มีอรูปพรหมที่เป็นพระอริยะไปเกิด แล้วเจริญปัญญาต่อบรรลุมรรคผลที่สูงขึ้นไป หรือบรรลุอรหัตตผลในอรูปภูมินั้น

แต่เหตุให้บรรลุมันก็ขึ้นอยู่กับบารมี กับอินทรีย์ ๕ รวมๆแล้วคือโพธิปักขิยธรรม ๓๗
ติเหตุกบุคคลบางพวก บารมีไม่เต็มก็ไม่ได้พบพระสัทธรรม ก็ไม่ได้บรรลุครับ
ขึ้นอยู่กับหลายๆเหตุปัจจัยครับ... สรุปแล้ว ตั้งใจภาวนาเถิดครับ ดีที่สุดแล้ว
บันทึกการเข้า

samathi

  • กำลังจะพ้นจากน้ำ
  • *
  • ผลบุญ: +0/-0
  • ออฟไลน์ ออฟไลน์
  • กระทู้: 93
  • Respect: 0
    • ดูรายละเอียด
Re: 30 กว่าปีกับการฝึกกรรมฐาน อานาปานสติ และ กายคตาสติ
« ตอบกลับ #9 เมื่อ: มิถุนายน 19, 2011, 05:29:12 AM »
0
ขอให้ตั้งใจ ภาวนาต่อไปครับ อย่าท้อถอยครับ
ถึงจะต้องปฏิบัติจนตาย ผมก็ว่ายังเป็นกุศล อยู่เลยครับ

สะสมบารมี ไปเรื่อย ๆ ครับ

 :25: :25: :25:
บันทึกการเข้า

ส้ม

  • ศิษย์ตรง
  • กำลังแหวกกระแส
  • *****
  • ผลบุญ: +0/-0
  • ออฟไลน์ ออฟไลน์
  • เพศ: หญิง
  • กระทู้: 184
  • Respect: 0
    • ดูรายละเอียด
Re: 30 กว่าปีกับการฝึกกรรมฐาน อานาปานสติ และ กายคตาสติ
« ตอบกลับ #10 เมื่อ: กรกฎาคม 14, 2011, 09:25:08 AM »
0
ผมเคยเป็นเช่นกับ จขกท เช่นกัน ขอเล่าในกรณีผม
ซึ่งอาจจะตรงหรือไม่ตรงกับของท่าน เพื่อแบ่งปันประสบการณ์ปฏิบัติกัน

หลายปีมาแล้ว

เริ่มแรกในปฏิบัติ ครั้งแรกที่ไปปฏิบัติเต็มรูปแบบ ก็ไปแบบด้วยศรัทธาและความตั้งใจเต็มที่ ไปแบบซื่อๆครับ
เพราะเป็นเรื่องใหม่มากสำหรับครอบครัวไปทั้งครอบครัวเลยครับ (จะได้ไม่มีห่วง)

วันแรกก็เวทนา แรงมาก ไม่เคยทำมาก่อน อาศัยลูกฮึด อืม เราต้องทำได้น่า
แหม ถ้าทำไม่ได้จะอธิบายให้ลูกฟังได้อย่างไร ในใจคิดแบบนั้ัน ศีลแปดเป็นครั้งแรก
ต้องอดทดมาก ไม่ทานข้าวเย็น นอนน้อย
แต่แปลก ที่ลูกผม ตอนนั้ันประมาณ 9 ขวบก็ทำได้เหมือนกัน
พระที่สอนก็เหมือนรู้ว่าพวกเราเป็นอย่างไร ท่านจึงสอนเรื่องเวทนา และเพิ่มเวลาปฏิบัตินานขึ้นเรื่อยๆ 

สองวันจากนั้ัน ก็ เดินจงกรมสองชั่วโมง นั้งสมาธิต่ออีกสองชั่วโมง วันนั้นระลึกได้ดี 
จิตค่อยๆดิ่งลงไปลึกขึ้น ผ่านเวทนาไปจนไม่รับรู้มัน ลมหายใจก็ไมรู้สึก รู้ตัวนะครับแต่นิ่งสงบจริงๆ
อยู่นานอย่างนั้นจนเหมือนไม่รู้ว่ามีกายเลย กระทั้ง มีเสียงสวดแผ่เมตตา จึงได้ถอนตัวเองออกมา

ตอนนั้นไม่รู้หรอกว่าตัวเองปฏิบัติได้ดีแค่ใหน เพราะไม่ได้อ่านหรือศึกษาเรื่องลำดับของสมาธิ หรือ ไดๆ
คิดว่าอืมสบายใจดีจริงๆ สดชื่นแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อน แหมมันดีอย่างนี้นี่เอง 

ทราบแต่ว่า ตอนพาครอบครัวไปกราบลาพระอาจารย์ ท่านมองเราอย่างไม่วางตาตลอดเลย แม้นั่งอยู่ไกลก็ตาม

ไม่นานก็ไปปฏิบัติที่เดิมอีก ครั้งนี้ได้ไม่ดีเท่าเก่า ก็ยังแปลกใจว่า ทำไมถึงไม่ได้ลึกเหมือนครั้งแรก
ครั้งหลังมันน่าจะดีขึ้นนี่นา กลับมาจึงได้เริ่มมาศึกษามากขึ้น ครับ สืบหาพระอาจารย์เก่งๆและไปกราบพระอาจารย์หลายหลายรูปมาก
เพื่อศึกษาและสอบถามจึงรู้ว่า เป็นเพราะเราคาดหวังในการปฏิบัติครับ มันเป็นกิเลสอย่างนึง

จากนั้ันก็ได้ศึกษาจากห้องศาสนานี้นะครับ ส่วนตัวก็ดำเนินทั้งทาน และศีล 
รวมทั้งได้พบพระอาจารย์ที่ดีหลายๆรูปเมตตา ผมก็คงปฏิบัติอยู่
บางครั้งหน้าที่การงานก็มาก แต่ได้กัลยานิมิตรที่ดีจากห้องศาสนานี้
ได้ไปภาวนาในที่สัปายะ และ ถ้ามีโอกาสก็จะปลีกวิเวกบ้าง
ไม่นานนี้ เราไปปฏิบัติที่วัดหนองป่าผือ และ...

จากนั้ันไม่นานมานี้ ผมเป็นเหมือน เจ้าของกระทู้ ครับ

คือ นั้งอย่างไร ใจก็ไม่สงบ มันวิ่งไป วิ่งมาไม่หยุดเลย 
เป็นมาซักสองเดือนแล้วครับ จู่ๆ ก็เป็นขึ้นมา
ไปสอบถามพระอาจารย์ ท่านนั่งดูสักพัก แล้วก็บอกผมว่า

สำหรับผมตอนนี้ จิตมันไม่ยอม ปัญญามันไม่อยากทำสิ่งที่ทำมามันรู้แล้ว
ท่านบอกว่า ให้ใช้วิธีพิจารณาเอาครับ คือดูสภาวะทั้งหลายให้เป็นธรรมไป
ใจไม่นิ่งไม่เป็นไร ให้พิจารณาธรรมในสิ่งที่เกิดขึ้น ก็กลับมาปฏิบัติตามที่ท่านแนะนำ
ไม่นานนัก ก็เริ่มเข้ารูปเข้ารอย ครับ

ช่วงนี้ ผมสวดมนต์ทำวัตรก็สวดแบบแปล โดยน้อมรำลึกพิจารณาตามไปด้วย
บทสวดทำวัตรนี้ดีมากๆครับ
คือคำสอนแท้ๆเลย พิจารณาตามไปเลยครับ สวดช้าๆ สวดไปก็น้อมระลึกตามให้เห็นตามนั้ัน
ใช้เวลานานกว่าสวดปกติครับ แต่ไม่น่าเชื่อ ว่าได้ผลจริง

ออกตัวเลยว่า ผมเป็นคนภาวนาไม่เก่งเลย ตัวเองยังเอาไม่รอดเลย ไม่เคยคิดจะเทียบใครในที่นี้ 
ที่เล่าเพราะสภาวะปัญหาคล้ายกับที่ผมประสบ อาจเป็นประโยชน์กับเจ้าของกระทู้บ้าง

กรณีของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ถึงปัญาหาคล้ายกัน แต่สภาวะอาจแตกต่างกันมากก้ได้
แนะนำอย่างยิ่งให้ควรหาพระอาจารย์เพื่อขอคำแนะนำนะครับ

ขออนุโมทนากับความตั้งใจด้วย ครับ ...
ผมว่าคุณทำถูกต้องแล้วครับ ทาน ศีล ต้องไม่ขาด ทำให้สม่ำเสมอ
จะส่งเสริมให้มีความก้าวหน้าในธรรมภาวนาครับ

: ปันน้ำใจ
บันทึกการเข้า
เส้นทางแสนเปรี้ยว จะมีสุขจริงบ้างหรือไม่ ?